Love, kleine vliegtuigen en leiderschapslessen

Februari komt vaak gehuld in rood en roze en herinnert ons eraan om liefde in al haar vormen te vieren. Maar dit jaar, toen ik nadacht over de “Maand van de Liefde”, dwaalden mijn gedachten ver weg van chocolade en rozen. Ze brachten me terug naar mijn recente ervaring in een piepklein vliegtuig – en naar een moment dat mij opnieuw een leiderschapsles gaf.

Een reis vol liefde

Ik was onderweg naar St. Kitts & Nevis, in veel opzichten mijn tweede thuis, maar dit keer om de meest betekenisvolle reden tot nu toe: ik ging trouwen. Het eerste deel van de reis was soepel en vertrouwd. Een jumbojet, negen uur in de lucht, en een cabinecrew die mijn trouwjurk behandelde als royalty. Ik voelde me gedragen, gevierd en er helemaal klaar voor.

Toen kwam de overstap op St. Maarten.

Hoe klein is “klein” eigenlijk?

Ik wist dat het volgende vliegtuig klein zou zijn. Maar niets bereidde me voor op zó klein – zo klein dat zelfs handbagage moest worden ingenomen en opgeborgen. Terwijl ik op het platform stond en naar het toestel keek, dat meer op een taxi dan op een vliegtuig leek, voelde ik paniek opkomen.

Wat gebeurde er met mijn jurk? Hoe zat het met de oceaan die we moesten oversteken? Wat als… alles?

Een man in uniform kwam naar me toe, kalm en totaal niet onder de indruk van mijn oplopende spanning. Hij beloofde goed voor mijn jurk te zorgen en verzekerde me dat alles goed zou komen. Met tegenzin gaf ik hem mijn jurk en bukte letterlijk om het vliegtuig binnen te gaan. Het plafond was zo laag dat je niet rechtop kon staan.

Toen klom de man in uniform in de stoel van de piloot – hij wás daadwerkelijk de piloot.

Leiderschap op 10.000 voet

De cockpit was open en zichtbaar voor ons alle veertien. Ik volgde elke beweging, elke schakelaar, elke draai aan het stuur. Mijn paniek was allesbehalve subtiel; het hele vliegtuig kon mijn luide gebeden en scherpe ademhalingen horen. Toch bleven de piloot en co-piloot rustig – gefocust, kalm en stil zelfverzekerd.

Tijdens de daling bereikte mijn angst een hoogtepunt. Ik zette me schrap, overtuigd dat de landing hard zou zijn. In plaats daarvan raakten de wielen de landingsbaan zo zacht dat ik pas doorhad dat we geland waren toen de motoren werden uitgezet.

Toen ik het vliegtuig uitstapte, begroette de piloot me met een brede glimlach, mijn trouwjurk in zijn hand, en wenste hij me alle goeds voor mijn grote dag.

Klein vliegtuig, grote leiderschapslessen

• Iedereen verdient het om gehoord te worden. Ik was geen VIP, slechts een zenuwachtige passagier, maar de piloot luisterde en handelde met zorg.
• Blijf kalm onder druk. Zelfs met een hoorbaar nerveuze passagier achter zich, bleef hij onverstoorbaar.
• Competentie wekt vertrouwen. Zijn vakkundige uitvoering zorgde niet alleen voor fysieke veiligheid, maar ook voor emotionele rust.
• Vier de veilige landingen. Hij haastte zich niet weg; hij nam even de tijd om het moment met een glimlach te markeren.

Waar het echt om draait

Liefde zit niet alleen in grootse gebaren. Soms zit ze in de stille geruststelling van een vreemde, de vaste handen van iemand die zijn werk goed doet, of de zachte landing na een turbulente periode.

En leiderschap? Soms ziet dat er precies zo uit.

Als februari de maand van de liefde is, dan is het misschien ook wel de perfecte maand om te leiden met liefde – kalm, zelfverzekerd en met genoeg zorg om iemand anders veilig te laten landen.